Սարգսյան Դավիթ բլոգ

1. Պատկերավորման ինչ միջոցներ կան պատմվածքում: Գտիր և դուրս բեր համապատասխան օրինակները։
Պատմվածքում կան պատկերավորման տարբեր միջոցներ՝

Փոխաբերություն – «թերթ-թերթ թերթատել էջերը ծովին», այսինքն՝ ծովի ալիքները նմանեցված են գրքի էջերին։

Խորհրդանշան – աստղերը խորհրդանշում են երազանք, գեղեցկություն, լույս, հոգևոր արժեք։

Անձնավորում – «հովը փոթորիկ դարձավ», «աստղերը թռան երկինք», հովը և աստղերը ներկայացվում են որպես կենդանի ուժեր։

2.Ինչ ես կարծում՝ ինչու ձկնորսը քար արձան դարձավ, իսկ «Աշուղին աստղերը զույգ թևեր տվին, առին վեր տարին: Վեր տարին, իրենց խաղընկեր արին»:

Ձկնորսը աստղերը չէր գնահատում։ Նա ուզում էր դրանք ծախել և օգուտ ստանալ։ Այդ պատճառով վերջում նա քարացավ՝ ինչպես մարդիկ, որոնք կյանքում գնահատում են միայն նյութականը։ Իսկ աշուղը աստղերին նայում էր սիրով, երազանքով։ Նա ուզում էր երգել դրանց համար, զգում էր դրանց արժեքը։ Դրա համար աստղերը նրան «թևեր տվին» և իրենց հետ տարան՝ որպես արժանի մարդ։

3. Ինչ ես կարծում, ինչի մասին էր պատմվածքը։ 7-ից 10 նախադասությամբ ներկայացրու ասելիքդ։

Ձկնորսը պատահաբար գտնում է աստղեր, բայց չի հասկանում դրանց իմաստը։ Գյուղացիներն ու նրա կինը նույնպես աստղերին ընդունում են որպես զարդ կամ առարկա։ Միայն աշուղն է, որ նրանց համար ապրում է։ Նա ոչինչ չունի, բայց աստղերի արժեքը գիտի։ Վերջում աստղերը վերադառնում են երկինք։ Ձկնորսը քարանում է, իսկ աշուղը՝ բարձրանում։ Պատմվածքն ասում է՝ իրական հարստությունը հոգու մեջ է, ոչ թե դրամի։

2018 թվականին Հայաստանում տեղի ունեցավ թավշյա հեղափոխություն։ Այն ամեն ինչ փոխեց՝ սկսած իշխանություններից մինչև մարդկանց մտածելակերպը։ Հեղափոխությունը անվանում են «թավշյա», որովհետև այն եղավ առանց արյուն թափելու։ Ժողովուրդը դուրս եկավ փողոց, բողոքեց, և վերջում իշխանությունը փոխվեց։ Շատ մարդիկ դա համարեցին հաղթանակ։

Պետության համար հեղափոխությունը բերեց նոր ղեկավարություն։ Նոր իշխանությունը խոստացավ պայքարել կոռուպցիայի դեմ, արդարություն հաստատել, բարելավել մարդկանց կյանքը։ Սկզբում ամեն ինչ կարծես լավ էր՝ մարդիկ հավատացին, որ հնարավոր է լավ ապագա կառուցել։

Հայաստանցիների համար թավիշը բերեց հույս։ Մարդիկ սկսեցին մտածել, որ իրենք էլ կարող են ինչ-որ բան փոխել երկրում։ Նրանք սկսեցին ավելի ակտիվ մասնակցել հանրային կյանքին, խոսել իրենց խնդիրների մասին, և զգացին, որ իրենց ձայնը կարևոր է։

Սփյուռքի (արտերկրի հայերի) համար սա նույնպես կարևոր իրադարձություն էր։ Շատ սփյուռքահայեր նորից հետաքրքրվեցին Հայաստանիով, որոշեցին ներդրումներ անել, գալ ու աջակցել երկրին։

Բայց հետագայում դժվարություններ առաջացան։ Սկսվեց 2020 թվականի պատերազմը, և Հայաստանը մեծ կորուստներ ունեցավ։ Դա հիասթափեցրեց շատերին։ Բացի այդ, շատ խնդիրներ չլուծվեցին՝ աղքատություն, անարդարություններ, որոշ նախարարություններ վատ էին աշխատում։

Ամփոփելով, կարելի է ասել, որ թավշյա հեղափոխությունը մեզ տվեց հնարավորություն, բայց այդ հնարավորությունը օգտագործելը դժվար գործ է։ Մենք սովորեցինք, որ միայն իշխանություն փոխելը բավական չէ․ պետք է բոլորս միասին աշխատենք՝ պետությունը բարելավելու համար։

Проблема добра и зла
В рассказе Толстой показывает, что в одном человеке могут жить и добро и зло. Полковник на балу кажется добрым и заботливым, а потом проявляет жестокость когда наказывает солдат. Писатель показывает что общество и его законы часто заставляют людей вести себя плохо, и это искажает их настоящую природу. Проблема нравственного выбора
Главный герой понимает, что нужно выбирать между добром и злом, даже если вокруг много жестокости. Этот выбор очень важен, потому что от него зависит, каким человеком ты будешь хорошим или плохим.

1. 7-ից 10 նախադասությամբ գրիր շարադրություն սահյանական «Սա իմ հրաշք աշխարհն է, ուր…», «Զնգացող լռություն», «Լռության համերգ», «Համբերության հանդես» վերնագրերից որևէ մեկով:

Սա իմ հրաշք աշխարհն է, ուր ես ապրում եմ սիրով ու խաղաղությամբ։ Այստեղ ամեն ինչ ինձ հարազատ է՝ լեռները, ծառերը, երկինքը։ Արևը տաք է, քամին՝ մեղմ, իսկ գիշերները՝ հանդարտ։ Ես սիրում եմ այս աշխարհը, որովհետև այստեղ մարդիկ բարի են ու պարզ։ Իմ տունն ու բակը լի են հիշողություններով։ Այս տեղը ինձ համար ոչ միայն բնություն է, այլ մի աշխարհ, որտեղ ինձ լավ եմ զգում։ Համո Սահյանն էլ իր բանաստեղծություններում նման աշխարհ է նկարագրում՝ պարզ, լուռ, բայց շատ գեղեցիկ։ Ես կուզենայի, որ իմ աշխարհը միշտ մնա այսպիսին։

2. Համո Սահյանի բանաստեղծություններից դուրս գրիր քեզ դուր եկած պատկերները, տողերը, բառակապակցությունները:

Սա իմ հրաշք աշխարհն է, ուր ամպը շոյում է ծառը Լռությունը ինձ է ասում ամեն ինչ Զնգում է լռությունը՝ ինչպես արծաթ Ապրելու երկիր է սա՝ ոչ թե փախչելու Համբերության մեջ էլ կա մի ճերմակ սրբություն

Այս տողերը ինձ դուր են գալիս, որովհետև պարզ են բայց խոր և գեղեցիկ զգացողություն են թողնում։

1.Какие сферы жизни увеличивают экологический след больше всего? Это еда, производство, транспорт, и жильё (энергия, отопление) 2.Какие привычки стоит изменить, чтобы жить экологичнее? Меньше использовать одноразовые вещи, экономить воду и электричество, больше ходить пешком или ездить на велосипеде. 3.Как снизить экологический след в быту? Выключать свет когда не нужен, экономить воду, сортировать мусор и перерабатывать отходы. 4.Какие есть альтернативы одноразовым вещам? Использовать многоразовые сумки, бутылки и посуду, вместо пластика бумагу или материалы которые быстро разлагаются.

Գարունը տարբեր արվեստագետների համար միշտ եղել է ոգեշնչման աղբյուր։ Այն նշանակում է նոր սկիզբ, բնության զարթոնք, սեր ու գեղեցկություն։ Այդ պատճառով էլ գարնան թեման շատ հաճախ է հանդիպում գրականության, երաժշտության և նկարչության մեջ։

Հայ գրողներից Ավետիք Իսահակյանը իր «Գարուն» բանաստեղծության մեջ գարունը ներկայացնում է սիրով լի, մեղմ ու պայծառ։ Հովհաննես Շիրազն էլ գարունը կապում է սրտի զգացմունքների հետ։ Համաշխարհային գրականության մեջ Վորդսվորթը գարնանը տեսնում է որպես բնության և մարդու ներդաշնակություն։

Երաժշտության մեջ ամենահայտնի գարնան թեմայով ստեղծագործությունը Վիվալդիի «Գարուն»-ն է՝ «Չորս եղանակներ» շարքից։ Այն ուրախ, թեթև ու աշխույժ է, ինչպես գարունը։

Նկարիչները ևս սիրով պատկերել են գարնան տեսարաններ։ Վինսենթ վան Գոգը նկարել է ծաղկած ծառեր, Կլոդ Մոնեն՝ գարնանային այգիներ, իսկ Մարտիրոս Սարյանի կտավներում գարունը լեցուն է արևով, գույներով և կյանքով։

Գարունը արվեստում միշտ ներկայացվում է որպես հույսի, նորության ու սիրո խորհրդանիշ։ Այդ է պատճառը, որ այն հաճախ է հայտնվում տարբեր արվեստի ձևերում։

«Տաղ անձնականի» մեջ Չարենցը նկարագրում է իր վտարանդի ու ցավով լի վիճակը՝ հայրենիքից հեռանալուց հետո։ Նա կարոտով հիշում է Կարսն ու այնտեղ թողած իր սիրելին՝ Կարինե Քոթանճյանին։ Շրջապատված լինելով օտար ու անտարբեր մարդկանցով՝ բանաստեղծը զգում է իրեն միայնակ և խեղված։ Կյանքը նրան թվում է մռայլ ու անհասկանալի, բայց միևնույն ժամանակ նա ձգտում է դեպի վերին աշխարհ՝ իր երազների երկինքը։ Վերջում, լի ներողամտությամբ, նա հրաժեշտ է տալիս թե՛ անցյալին, թե՛ սիրեցյալին։