Գարունը տարբեր արվեստագետների համար միշտ եղել է ոգեշնչման աղբյուր։ Այն նշանակում է նոր սկիզբ, բնության զարթոնք, սեր ու գեղեցկություն։ Այդ պատճառով էլ գարնան թեման շատ հաճախ է հանդիպում գրականության, երաժշտության և նկարչության մեջ։
Հայ գրողներից Ավետիք Իսահակյանը իր «Գարուն» բանաստեղծության մեջ գարունը ներկայացնում է սիրով լի, մեղմ ու պայծառ։ Հովհաննես Շիրազն էլ գարունը կապում է սրտի զգացմունքների հետ։ Համաշխարհային գրականության մեջ Վորդսվորթը գարնանը տեսնում է որպես բնության և մարդու ներդաշնակություն։
Երաժշտության մեջ ամենահայտնի գարնան թեմայով ստեղծագործությունը Վիվալդիի «Գարուն»-ն է՝ «Չորս եղանակներ» շարքից։ Այն ուրախ, թեթև ու աշխույժ է, ինչպես գարունը։
Նկարիչները ևս սիրով պատկերել են գարնան տեսարաններ։ Վինսենթ վան Գոգը նկարել է ծաղկած ծառեր, Կլոդ Մոնեն՝ գարնանային այգիներ, իսկ Մարտիրոս Սարյանի կտավներում գարունը լեցուն է արևով, գույներով և կյանքով։
Գարունը արվեստում միշտ ներկայացվում է որպես հույսի, նորության ու սիրո խորհրդանիշ։ Այդ է պատճառը, որ այն հաճախ է հայտնվում տարբեր արվեստի ձևերում։
Սարգսյան Դավիթ բլոգ 