Վահան Տերյանի հիշատակին Վահան Տերյան, ո՞նց երգեմ հիշատակդ, Թող գիշերը լուռ իջնի, անլույս, Թող անձրևը լա, քամին բերի լուրը, Ու սիրտս փակի ամպի տակ։ Դեղնած տերևները կծածկեն քո ճանապարհը, Ու մշուշի մեջ կհնչեն զանգերի ձայները, Որ կխոսեն կարոտի մասին, Հեռու ընկերս… Դու գնացել ես, բայց քեզ զգում եմ, Երբ մութն իջնի, երբ անձրևը գա, Երբ անցյալի ստվերները վերք բացեն, Կվերադառնաս, մենակ, որբ, ու նորից կերգես։ Քո երգը կրկին կվառի սրտերում Անմար երազներն ու լույսը, Քո կանթեղը երբեք չի մարի Մեր կարոտած հոգիներում։ Չարենցի հուշերը Տերյանի մասին1917-ի Թիֆլիսում առաջին ու վերջին անգամ տեսա Վահան Տերյանին։ Մի սրճարանում էր, թեյ էր խմում, թերթ էր կարդում։ Նրա կողքին Կարա-Դարվիշն էր, որը մոտեցավ, ու սկսեցին խոսել։ Ես նայեցի նրանց ու մտածեցի՝ ահա իրական բանաստեղծները… Տերյանը մի պահ կանգնեց, վերցրեց վերարկուն, դրեց թերթը գրպանը ու գնաց։ Ես հետևից երկար նայեցի նրան։ Նրա դեմքը հայկական էր՝ թուխ, մի քիչ դեղնավուն։ Բայց ամենատպավորիչը աչքերն էին՝ խոնավ, մշուշով լցված, հոգնած… Նա ինքը նման էր իր բանաստեղծություններին։ Այդ օրը Տերյանին տեսա առաջին ու վերջին անգամ…
-
Subscribe
Subscribed
Already have a WordPress.com account? Log in now.
Սարգսյան Դավիթ բլոգ 