Իմ կյանքի ամենաթարս օրը:
Մի օր մենք ընտանիքով գնացել էինք <<ԳԱՌՆՈՒ ՁՈՐ>>։
Ես այդ ժամանակ 7 տարեկան էի։
Մենք երկար խաղում էինք պահմտոցի, գործնագործ, թենիս, ես մի քիչ հեռացա ընտանիքից և սկսեցի բարձրանալ ծառերի վրա ։ Երբ արդեն մոտենում էի ընտանիքիս ևս մի ծառ ինձ հանդիպեց և ես բարձրացա, բարձրացա-բարձրացա և հանկարծակի նայեցի ներքև հասկացա որ շատ եմ բարձրացել ինչքան գոռացի գոչացի ոչ ոք չլսեց և ես մտքումս ասացի
-հա լավ ես ինքս ել կարող եմ իջնել և առանց երկար մտածելու թռա և շատ իզուր։
Երկու ժամ անց ես արդեն գիպսով նստած էի։Հենց դա էր իմ ամենա թարս օրը։
-Շուտով գարուն է:
Գարնան շունչը առաջինը, ինչ հիշեցնում է՝ ծննդյանս տարեդարձն է՝ ապրիլ ամսին։ Միշտ սիրել եմ ձմեռը ձնագնդիկ խաղալու, ձնեմարդ պատրաստելու և սահնակ քշելու համար, բայց այս տարի հասկացա,թե ինչքան հաճելի է, երբ մռայլ օրերը կամաց-կամաց դառնում են արևոտ և պայծառ։
Ես` տասը տարի անց:
Տասը տարի անց ես ինձ պատկերացնում եմ կայացած և հստակ իր անելիքներն իմացող մարդ։ Միևնույն ժամանակ պատկերացնում եմ ինձ արվեստի և բժշկության ոլորտներում։ Ավելի կոնկրետ նկարչության և անասնաբուժության։
Ես ցանկանում եմ բուժել հազարավոր կենդանիներ և հույսով եմ որ այդպես էլ կլինի։
Սարգսյան Դավիթ բլոգ 