Հայկական լեռնաշխաշխարի առաջին պետությունը Արատտան էր , այն գոյություն է ունեցել Ք․ ա

28-27 դարերում ։Այդ մասին իմանում ենք միջագետքի հարավում բնակված շումերների

արձանագրություններից։

Արատտայի արքան միարժամանակ երկրի հոգևոր առաջնորդն էր՝

քրմապետը , նա երկրի կարևորագույն հարցերը քննարկում էր ավագների ժողովում որը նման է

այսօրվա խորրդարանին։

Արատտայի հովանավոր աստվածն եր Հայկը։Նա իմմաստության և ջրերի աստված Հայայի որդին

էր։ Օտար լեզուներում հայաստանը ճանաչված է արմենիա անունով։ Միջագետքի արձանագրություններում այն հիշատակվում է արմանի։

Ք․Ա 15-ից 13 դարերում հայաստանից արևմուտք բնակվում եին խեթերը նրանք մեր երկիրը անվանում եին հայասա որը խեթերեն նշանակում է հայերի երկիր։

13ից մինչև10-երրորդ դարերում ասորեստանի արքաները հիշատակում էն նաիրի երկիրը։

այն ուներ 250 քաղաք և նա շատ ընդարձակ էր։

9-երրորդ դարի առաջին կեսին հիշատակվում է հայկական լեռնաշխարի կենտրոնում մեկ այլ մեծ պետություն ՝Ուրարտուն

Ըստ ասորերեն արձանագրությունների Հայաստանը ոՈՒրարտու է կոչվել մինչև չորորդ դարի կեսը։ Ք․ա Ուրարտուի արքա հիշատակվում է Արամը ըստ Խորենացու նա ամենա քաջ և հզոր արքաներից էր մարտնչել է ասորեստանյան զորքերի դեմ և դուրս քշել Հայաստանից։

Ուղղիր սխալները

Տրված տեքստերում գտիր ուղղագրական սխալները և ուղղիր:

Մրջյունը և աղավնին

Աղավնին, նկատելով վրա հասած փորձանքը, նրա կողմ է նետում մի փոքրիկ ճյուղ, որի վրա էլ բարձրանում է մրջյունն ու կարողանում փրկվել:

Նույն այդ պահին մի որսորդ փափագում էր բռնել աղավնուն և պատրաստվում էր ցանցե թակարդը գցել նրան: Փրկված մրջյունը հասկանալով ամենը՝ շտապում է օգնության: Մոտենում ու միանգամից կծում է որսորդի ոտքը, որից հետո նա ճչում է ու գցում ցանցը: Իսկ աղավնին ճախրում է վեր և թռչում, գնում շատ հեռու:

Երկու նկարիչ

Մի թագավոր շինեց գեղեցիկ դարպաս և կամեցավ զարդարել այնպիսի ներկերով, որոնց նման ոչ մի տեղ չէր եղել: Եվ ընտրեց երկու նկարիչների, մեկին տվեց մի պատը, մյուսին՝ մյուս պատը, և նրանց միջև վարագույր քաշեց: Եվ երբ նկարիչներն ավարտեցին իրենց գործը, թագավորը եկավ, որ տեսնի նրանց գործը, և տեսավ, որ մեկը նկարել է գեղեցիկ պատկեր, և շատ հավանեց: Իսկ մյուսը բնավ ոչինչ չէր նկարել. նա պատը շատ գեղեցիկ սարքել էր և կոկել հայելուց ավելի լավ:  
Երբ թագավորը տեսավ, որ չէր նկարել, այլ միայն կոկել էր, զարմացավ և ասավ. «Դու ինչ՞ես արել»: Նա ասաց. «Ես ցույց կտամ իմ գործը»: Եվ ապա վեր քաշեց միջի վարագույրը, և երբ լույսը ծագեց և լուսավորեց կոկած պատը, այն ժամանակ մթնեց նկարազարդ պատը, որովհետև հայելու մեջ երևում էին այն բոլոր պատկերները, որ նկարված էին մյուս պատի վրա: Եվ թագավորն ասաց. «Սա մյուսից գեղեցիկ է»: